உதிரட்டும் அகந்தையின் உலர்ந்த சருகுகள்,
உயிர்க்கட்டும் மன்னிப்பின் ஈரம்.

“நான்” எனும் சுயம் நிழலாய் மறைந்திட,
“அன்பு” எனும் நல் ஆயுதம் முளைக்கும்.

பழைய “நான் ” பனித்துளியாய் கரையட்டும்,
புதிய “நான் ” இறைவனில் மலரட்டும்.
அகந்தை கருகிட, அருள் பொழியட்டும்;

மடிதல் என்பது முடிவின் மொழியல்ல
இறைவனில் அது புதுப்பிறப்பின் விடியல்.

இப்படியிருக்க, ஒருவன் கிறிஸ்துவுக்குள்ளிருந்தால் புதுச்சிருஷ்டியாயிருக்கிறான். பழையவைகள் ஒழிந்துபோயின, எல்லாம் புதிதாயின.
2 கொரிந்தியர் 5:17