போகீம் — மனம் திரும்புதலின் கண்ணீர்
“அவ்விடத்திற்குப் போகீம் என்று பேரிட்டு, அங்கே கர்த்தருக்குப் பலியிட்டார்கள்.”
— நியாயாதிபதிகள் 2:4-5
...ஜனங்கள் உரத்த சத்தமிட்டு அழுதார்கள்.
யோசுவாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் கர்த்தர் கட்டளையிட்டபடி தங்களுக்கு விலக்கப்பட்டவைகளை முற்றிலும் அகற்றுவதற்குப் பதிலாக, சமரசத்தின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.
அழிக்க வேண்டிய அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் தங்கள் வாழ்க்கையில் அந்நிய வழிபாட்டிற்கும் உலகத்தின் தாக்கத்திற்கும் இடம் கொடுத்தார்கள்.
அப்போது கர்த்தருடைய தூதன் அவர்களிடம் வந்து, அவர்களுடைய கீழ்ப்படியாமையை வெளிப்படுத்தினார். “நான் உங்களோடு செய்த உடன்படிக்கையை நீங்கள் மீறிவிட்டீர்கள்” என்பதன் தீவிரத்தை அவர்களுக்கு உணர்த்தினார்.
அவர்களின் சமரசத்தின் விளைவாக, அவர்கள் துரத்த வேண்டிய கானானியர்கள் அவர்களுக்கு கண்ணியாகவும், அவர்களுடைய தேவர்கள் இடறலாகவும் மாறுவார்கள் என்று எச்சரிக்கப்பட்டது.
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது மக்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, கூட்டமாகக் கூடி அழுதார்கள். அதனால் அந்த இடம் “போகீம்” என்று அழைக்கப்பட்டது.
எபிரேய மொழியில் Bōḵîm என்பதற்கு “அழுகிறவர்கள்” என்று பொருள். ஆனால் அந்தக் கண்ணீர் வெறும் துயரத்தின் கண்ணீர் அல்ல; அது தங்கள் தவறை உணர்ந்த மனந்திரும்புதலின் கண்ணீர். அங்கே அவர்கள் கர்த்தருக்குப் பலியிட்டார்கள்.
நம் வாழ்க்கையிலும் இதுபோன்ற “சமரசங்கள்” ஏற்படுகின்றன. தேவனுடைய வார்த்தை தெளிவாக எச்சரிக்கும் சில காரியங்களை, “இது பெரிய தவறு அல்ல” என்று எண்ணி விட்டுவிடுகிறோம். உலகத்தின் அழுத்தம், உறவுகளின் விருப்பம், பொருளாதார நன்மை, பதவி, புகழ் அல்லது தற்காலிக சௌகரியம் ஆகியவற்றிற்காக நம் மனசாட்சியோடும் தேவனுடைய சித்தத்தோடும் சமரசம் செய்து கொள்கிறோம்.
சிறியதாகத் தோன்றும் சமரசங்கள் நாளடைவில் பெரிய கண்ணியாக மாறலாம். நாம் அகற்ற வேண்டியதை அகற்றாமல் சமரசம் செய்தால் , அதுவே நம்முடைய ஆன்மீக சுதந்திரத்தைப் பறிக்கும்.
போகீம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது
கண்ணீர் வருவது தோல்வி அல்ல; அந்தக் கண்ணீர் நம்மை தேவனிடம் திரும்பச் செய்தால் அது ஆசீர்வாதத்தின் தொடக்கம்.
நாம் நடந்த பாதை தவறானது என்று உணர்ந்தால், தேவனுடைய பாதைக்குத் திரும்பத் துணிவு வேண்டும்.
நம் வாழ்க்கையில் கண்ணீரைத் தந்த இடங்களையே, தேவனிடம் திரும்பும் இடங்களாக மாற்ற முடியும்.
ஆகவே இன்று நம்மை நாமே கேட்போம்:
“தேவனுடைய வார்த்தைக்கு கீழ்ப்படியாமல், நான் எங்கே சமரசம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்?
“என் வாழ்க்கையிலிருந்து அகற்ற வேண்டிய எந்த ‘விக்கிரக பலிபீடத்தை’ நான் இன்னும் விட்டுவைத்திருக்கிறேன்?
“என் கண்ணீர் வெறும் வருத்தத்தின் கண்ணீரா, அல்லது என்னை தேவனிடம் திரும்பச் செய்யும் மனந்திரும்புதலின் கண்ணீரா?
போகீம் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி
கண்ணீரில் நின்றுவிடாதே; மனந்திரும்புதலில் எழுந்து நட.
பிரச்சனை நீங்க வேண்டும் என்று அழுவது போதாது
பிரச்சனைக்குக் காரணமான பாதையை விட்டு திரும்ப வேண்டும்.
கண்ணீர் நம்மை உடைக்கலாம்;
ஆனால் மனந்திரும்புதல்தான் நம்மை மாற்றுகிறது.
போகீம் அழுகையின் இடம்;
அதைவிட ஆழமாக, அது திரும்பி வருவதற்கான இடம்.
அன்புக்குரியவர்களே கர்த்தரிடம் திரும்புவோம்
“கண்ணீரின் இடமான போகீம், மனந்திரும்புதலின் வாசலாக மாறும்.