கிறிஸ்தவம் என்பது ஒரு மனிதன் வாரத்திற்கு ஒருமுறை செய்யும் மதச் செயல் அல்ல; அவன் வாழும் முழு வாழ்க்கையும் தேவனுக்குச் சொந்தமானது.” - C. S. Lewis

பழைய ஏற்பாட்டில் பல்வேறு மிருகங்கள் பலியாகச் செலுத்தப்பட்டன. ஆனால், நமக்காகத் தம்மையே ஒரே முறையாகப் பலியாக ஒப்புக்கொடுத்த இயேசு கிறிஸ்துவின் சிலுவைப் பலிக்குப் பிறகு, தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது இறந்த பலியல்ல; உயிரோடு இருக்கும் ஜீவபலியே

நம் கண்கள் எதைப் பார்க்கின்றன?

நம் காதுகள் எதைக் கேட்கின்றன?

நம் நாவு என்ன பேசுகிறது?

நம் கைகள் என்ன செய்கின்றன?

நம் கால்கள் எங்கே செல்கின்றன?

சரீரத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் தேவனுடைய சித்தத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்படும்போது, அதுவே உண்மையான ஜீவபலி. ஜீவபலிக்குரிய ஆராதனை என்பது சில நிமிடங்கள் ஆலயத்தில் இருப்பதோ, பாடல்களைப் பாடுவதோ, கைகளை உயர்த்தித் துதிப்பதோடு முடிந்துவிடுவதல்ல. ஆலயத்திற்கு வெளியே நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் தேவனுக்கான ஆராதனையாக மாற வேண்டும்.

நம் உடல் — அவருக்காக.

நம் நேரம் — அவருக்காக.

நம் திறமைகள் — அவருக்காக.

நம் வார்த்தைகள் — அவருடைய மகிமைக்காக.

நம் வாழ்க்கை — அவருடைய சித்தத்திற்காக.

ஆகவே, வெளிப்புற ஆடம்பரமான ஆராதனையைவிட, ஆண்டவருடைய சமூகத்தில் நம் விருப்பங்களையும், எண்ணங்களையும், செயல்களையும், சரீரத்தையும் அவருக்குப் பிரியமான ஜீவபலியாக அர்ப்பணிப்போம்.

நாம் ஆலயத்தில் ஆராதிப்பவர்கள் மட்டுமல்ல; நம் வாழ்க்கையையே ஆராதனையாக மாற்ற அழைக்கப்பட்டவர்கள். “என் சரீரம் எனது சொத்து அல்ல; அது தேவனுடைய மகிமைக்கான ஆலயம்.” ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை கர்த்தருடைய கரத்தில் ஒப்புக் கொடுத்து வாழ்வோம்.

இன்று முதல் நம் சரீரத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் கிறிஸ்துவுக்காக அர்ப்பணிக்கப்படட்டும்.

நம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவருக்கான ஆராதனையாகட்டும்.