மூடிய நிலையில் இருக்கும் மனதுடன் வேதத்தை வாசிப்பது, வெளிச்சம் இல்லாத அறையில் ஓவியத்தைப் பார்ப்பது போன்றது. கிறிஸ்துவின் கிருபை நம் மனதைத் திறக்கும்போது, வேதம் நமக்கு வாழ்வளிக்கும் மன்னாவாக மாறும்.

வேத வாக்கியங்கள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல, அவை வாழ்வளிக்கும் வல்லமை. சீஷர்கள் மூன்று ஆண்டுகள் இயேசுவுடனேயே இருந்தும், அவர் உயிர்த்தெழுந்த பின்பு அவர்களின் மனதைத் திறந்தபோதுதான் தீர்க்கதரிசனங்களின் உண்மைப் பொருள் அவர்களுக்குப் புரிந்தது.

இதிலிருந்து நாம் கற்கும் பாடங்கள்:
மனித அறிவால் வேதத்தை வாசிக்கலாம், ஆனால் தெய்வீக வெளிச்சம் இருந்தால் மட்டுமே அதை 'சுவாசிக்க' முடியும்.
உலகக் கவலைகள், முன்முடிவுகள் மற்றும் அவிசுவாசம் என்ற திரை நம் மனதை மூடியிருக்கலாம். கர்த்தர் அந்தத் திரையை விலக்கும்போது வேதம் தேனிலும் இனிமையானதாக மாறும்.

மனம் திறக்கப்படும்போது, வசனம் அறிவாக மட்டும் தங்கிவிடாமல், நம் கிரியைகளை மாற்றும் சக்தியாக உருவெடுக்கிறது.

நமது அன்றாட வாசிப்பில், "ஆண்டவரே, எழுத்துக்களை அல்ல, அதன் பின்னால் உள்ள உம் இதயத்தைத் தெரிந்துகொள்ள என் மனதைத் திறந்தருளும்" என்று கேட்போம். மூடிய புத்தகம் திறக்கப்படுவதை விட, அதை வாசிக்கும் மனம் திறக்கப்படுவதே ஒரு விசுவாசியின் வாழ்வில் நடக்கும் மிகப்பெரிய அற்புதம்.

வேத வாக்கியங்களை வாசிப்பது நம் கடமை; புரிய வைப்பது அவர் கிருபை. மனக்கதவு திறந்தால் மட்டுமே பரலோக ரகசியங்கள் வசப்படும்.