நம் பரம எஜமானனின் பணியைச் செய்யும்போது, 'நான்' என்னும் சுயம் முற்றிலும் அழிந்து, தாழ்மையே பிரதானப்பட வேண்டும் என்பதை லூக்கா 17:10 நமக்குத் தெளிவாக்குகிறது.

நாம் எவ்வளவு பெரிய காரியங்களைச் செய்தாலும், "நாங்கள் அப்பிரயோஜனமான ஊழியக்காரர், கடமையை மாத்திரம் செய்தோம்" என்று நம்மை ஒடுக்குவதே உண்மையான விசுவாசம்.

"தேவன் கிரியை செய்ய வேண்டுமானால், முதலில் மனிதனுடைய சுயம் சாம்பலாக வேண்டும்."
— St. அகுஸ்தினார்

நாம் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் செய்யும் எந்த ஊழியமும் நம்முடைய தகுதியால் வருவதல்ல; அது அவர் நமக்குத் தந்த மாபெரும் கிருபை. எங்கு சுய பெருமை தலைதூக்குகிறதோ, அங்கு தேவ மகிமை மறைந்துவிடுகிறது. நாம் வெறும் கருவிகளே; கிரியை செய்பவர் அவரே.

"நீங்கள் உங்களை எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு தாழ்த்தி, 'நான் ஒன்றுமில்லை' என்று உணருகிறீர்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு கிறிஸ்து உங்களில் பெருகுகிறார்."
— மதர் தெரசா (Mother Teresa)

எனவே, கைம்மாறோ பாராட்டுக்களோ எதிர்பாராமல், எல்லாப் புகழையும் எஜமானனுக்கே தந்து, நம் சுயம் அழிந்து, "ஆண்டவரே, நான் வெறும் கருவிதான்" என்று சிலுவையின் நிழலில் நம்மை மறைத்துக் கொள்வதே உண்மையான சீஷத்துவம்.