மனிதன் பெரும்பாலும் ஆராதனையை தேவனுக்குக் கொடுக்கும் மிகப்பெரிய காணிக்கையாக நினைக்கிறான்.

ஆனால் இயேசு கிறிஸ்து, அன்பு என்னும் அதைவிட உயர்ந்த காணிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

தேவனை முழுமையாக நேசிப்பதும், மனிதனை மனப்பூர்வமாக நேசிப்பதும் இல்லையென்றால், எத்தனை ஆராதனைகள், காணிக்கைகள், ஜெபங்கள் இருந்தாலும் அவை தேவனுடைய இதயத்தைத் தொடாது.

ஆராதனை ஆலயத்தில் சில மணி நேரம் நடைபெறலாம்; ஆனால் அன்பு வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

நம் உதடுகள் தேவனைத் துதிக்கும்போது, நம் இதயம் மனிதனை வெறுத்தால், அந்த ஆராதனை முழுமையடையாது.

தேவன் நம் குரலைவிட நம் இதயத்தைப் பார்க்கிறார்; நம் பாடலைவிட நம் அன்பை மதிக்கிறார்.

தேவனை நோக்கி உயர்த்தப்படும் கைகளும், மனிதனை நோக்கி நீட்டப்படும் கைகளும் ஒன்றாக இணையும் இடத்தில்தான் உண்மையான ஆராதனை மலர்கிறது.

ஆராதனை தேவனுக்குச் செலுத்தப்படுவது;
அன்பு தேவனின் சுபாவம்.
ஆகவே, அன்பில்லாத ஆராதனை வெறும் சடங்கே.

அன்போடு வாழும் வாழ்க்கையே தேவனுக்குப் பிரியமான ஆராதனை.

நாம் கடவுளைக் காண முடியாது, ஆனால் மற்றவர்களுக்கு நாம் செய்யும் நன்மைகளின் வழியாக அவரைக் காண முடியும். நாம் எவ்வளவு செய்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல, எவ்வளவு அன்போடு செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.- அன்னை தெரசா

ஜெபிப்போம்: தேவையிலும் நோயிலும் வாடும் மக்கள் சமாதானத்தை காண அவர்களை அன்பு செய்யும் அவர்களுக்கு அன்பின் ஆண்டவரை அறிவிக்கும் அருட்பணியாளர்கள் தேவை ஜெபிப்போம்