தேவனுடைய வார்த்தையை மனித அறிவைக் கொண்டு நியாயந்தீர்க்க முற்படாதே; மாறாக, தேவனுடைய வார்த்தை உன் அறிவை நியாயந்தீர்க்கவும், வழிநடத்தவும் அனுமதி."
— ஜான் கால்வின்

யோவான் 3:12-ல் இயேசு கிறிஸ்து, மாபெரும் யூத போதகரான நிக்கொதேமுவிடம் விசுவாசத்தின் ஆழமான அவசியத்தைக் குறித்துப் பேசுகிறார்.

இயேசு ஆவிக்குரிய மறுபிறப்பைப் பற்றிப் போதித்தபோது, நிக்கொதேமு அதைத் தன் உலக அறிவாலும் தர்க்கத்தாலும் மட்டுமே அணுகித் தடுமாறினார்.

கண்ணெதிரே இருக்கும் காற்றின் கிரியைகளை வைத்தே ஆவிக்குரிய மாற்றத்தை விசுவாசிக்க முடியாத மனித புத்தியை இயேசு இங்கே சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

பூமிக்குரிய எளிய உதாரணங்களையே விசுவாசிக்காவிட்டால், மனித புத்திக்கு எட்டாத தேவனுடைய நித்திய திட்டம் மற்றும் சிலுவை தியாகம் போன்ற பரலோக இரகசியங்களை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற கேள்வியை முன்வைக்கிறார்.

அப்போஸ்தலராகிய பவுல் கொரிந்து திருச்சபைக்கு இதனை அழகாக விளக்குகின்றார்
ஜென்மசுபாவமான மனுஷனோ தேவனுடைய ஆவிக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொள்ளான். அவைகள் அவனுக்குப் பைத்தியமாகத் தோன்றும். அவைகள் ஆவிக்கேற்றபிரகாரமாய் ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகிறவைகளானதால், அவைகளை அறியவுமாட்டான்.
1 கொரிந்தியர் 2:14

பரலோக காரியங்களைக் கிரகிக்க மனித பகுத்தறிவு மட்டும் போதாது; பரலோகத்தின் கதவுகளைத் திறக்க "விசுவாசம்" மட்டுமே ஒரே திறவுகோலாகும்.
பல நேரங்களில் நாமும் நம்முடைய சொந்த புத்தியின்படி தேவனுடைய வார்த்தைகளை ஆராய்ந்து, விசுவாசத்தில் தோற்றுப் போகிறோம்.

தற்காலிகமான பூமிக்குரிய காரியங்களைத் தாண்டி, நித்தியமான பரலோக மேன்மைகளை நோக்கி நம் விசுவாசம் வளர வேண்டும்.

ஒரு குழந்தையைப் போல தேவனுடைய வார்த்தைகளை அப்படியே நம்பும்போது மட்டுமே நம் ஆவிக்குரிய கண்கள் திறக்கப்படுகின்றன.

எனவே, உலக அறிவின் எல்லைக்குள் முடங்காமல் விசுவாசத்தோடு இயேசுவைப் பின்பற்றுவோம்; அப்போது பரலோகத்தின் ஆழமான ஆசீர்வாதங்களை அவர் நமக்கு வெளிப்படுத்துவார். ஆமென்.

விசுவாசம் என்பது அறிவின் வீழ்ச்சி அல்ல, அது அறிவின் உச்சக்கட்டம். மனித அறிவு எங்கே முடிகிறதோ, அங்கே விசுவாசம் தொடங்குகிறது.